Kroatië #1

Het is half 7 en de wekker gaat met een hoop lawaai af, ik zit binnen 10 seconden rechtop in bed. Naast mij ligt Julian nog te slapen, maar ook hij moet uit bed dus ik maak hem wakker en hij kijkt me aan met een slaperig gezicht terwijl ik enthousiast zeg; ‘We moeten opstaan, want we gaan naar Kroatië vandaag!’ Hij komt langzaam omhoog en begint op een sloom tempo zich klaar te maken. In de tussentijd spring ik vrolijk door huis heen terwijl ik de laatste spulletjes bij elkaar pak en me klaar maak voor de reis.



Als om 7 uur bijna het hele gezin aan het ontbijt zit en klaar is om weg te gaan,komt mijn zusje ongerust naar beneden. Ze kan haar id-kaart nergens vinden. Samen doorzoeken we alle laatjes, kastjes en tassen waar de id-kaart mogelijk in kan liggen, maar zonder resultaat. ‘Waarschijnlijk ligt hij nog bij Maxime’ zegt mijn zusje, en als ze op het punt staat om Maxime wakker te bellen bedenkt ze zich dat hij misschien wel in de vuilniszak ligt. Daar gaan we dan, om 7 uur s’morgens graaiend in een vuilniszak op zoek naar een id-kaart. Deze keer gelukkig wel met resultaat !
Om kwart over 7 stappen we uiteindelijk met zijn 5en in de auto, klaar om 4 uur lang opgepropt in de auto te zitten onderweg naar Brussel.

Halverwege onze reis (ik kreeg hier al enorme kontpijn) hadden we even een korte stop bij de McDonald’s, en toevallig zat hier een Starbucks ! Ik nam een heerlijke pumpkin spice latte, en ik zag hoe de slaperige gezichtjes van de rest van de familie een beetje wakker werden van de koffie.
Eenmaal weer in de auto, was mijn zusje ook wakker geworden en begonnen we luidkeels mee te zingen met de radio (tot grote ergernis van Julian). We zwaaiden naar andere mensen op de weg en deden wat spelletjes om de tijd door te komen.
Na 4 uur in een auto gezeten te hebben en een zere kont later kwamen we aan op de geboekte parkeerplaats. We werden met de shuttlebus naar het vliegveld gebracht waar we nog eens 2 uur moesten wachten.
Op het vliegveld hebben we ons vermaakt door ongeveer aan alle parfums te ruiken, alle make-up te bekijken en wat eten te kopen. Toen we uiteindelijk gingen vliegen zat ik helaas aan het gangpad, dus mooie foto’s maken van het uitzicht is er niet echt van gekomen. Maar 1,5 uur later landden we veilig op het vliegveld van Zadar. Onze vakantie kon nu echt beginnen !

Mijn moeder en Julian wouden meteen even wat geld pinnen, alleen door de stroomuitval van het vliegveld kreeg mijn moeder geen geld en gaf het apparaat Julian zijn pasje niet terug. Na een half uur wachten was alles opgelost en konden we onze huurauto ophalen. Of dat dachten we. Ook hier was iets fout gegaan waardoor we de auto niet konden huren deze week. Beetje jammer maar dan maar met de taxi naar het appartement.
Rond 6 uur kwamen we aan in ons appartementje met uitzicht op zee. We haalden wat pizza’s van de Lidl op en gingen vroeg slapen.